SIDEBAR
»
S
I
D
E
B
A
R
«
Exercicios de grego
Decembro 23rd, 2011 by Fendetestas

Aquí tedes o listado de exercicios do apartado cultural, literario e mitolóxico das 4 primeiras unidades referidas ao amor, ao mar, á morte e á muller no mundo grego.

Cómpre contestalas todas. Non é preciso que copiedes o enunciado. Basta con que poñades o número de páxina, o número de exercicio e a resposta a continuación.

Tedes que facelo nun documento de texto (Word, OpenOffice, etc.) e mo enviades ao correo electrónico antes do final das vacacións de Nadal.

Lédeo con atención e respondede a todo, porque á volta das vacacións faremos un exame tipo test sobre estas cuestións.

Reparade en que o primeiro exercicio de cada unidade vai ser sempre de vocabulario: atopar o significado e escribir o enunciado de palabras gregas do campo semántico asociado ao tema.

  • páx. 15: buscar o enunciado (artigo, Nominativo e Xenitivo) e significado das palabras do vocabulario; exercicios 1, 2, 3, 4, 8.
  • páx. 17: exercicios 2, 3
  • páx. 21: exercicio 1.
  • páx. 35: buscar o enunciado (artigo, Nominativo e Xenitivo) e significado das palabras do vocabulario, exercicios 1, 2, 3, 4, 6, 7, 8.
  • páx. 37: continúa a narración de Aquilino Iglesia Alvariño, Teucro de paso por aquí. exercicios 2, 3, 4, 5.
  • páx. 54: exercicios 1, 2, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10.
  • páx. 55: exercicios 5, 7.
  • páx. 59: buscar o enunciado (artigo, Nominativo e Xenitivo) e significado das palabras do vocabulario, exercicios 1, 2, 3, 5, 6, 7.
  • páx. 61: exercicios 1, 2, 3, 4, 5, 6.
  • páx. 82: exercicios 1, 2, 3, 4, 5, 6.
  • páx. 84: exercicio 10.
  • páx. 88: buscar o enunciado (artigo, Nominativo e Xenitivo) e significado das palabras do vocabulario, exercicios 1, 2, 3, 4, 5, 7, 8, 9, 11, 12, 13
  • páx. 90: exercicios 1, 2, 4, 5
  • páx. 99: exercicios 6 a), 6 b)

Hai seis exercicios marcados con cores que precisan os textos que tedes a continuación:

  • páx. 15, exerc. 4   PLATÓN – O BANQUETE  (189c-190a)

Pois, ao meu parecer, os homes non se decataron en absoluto do poder de Eros, posto que se se decatasen levantaríanlle os maiores templos e altares e faríanlle os máis grandes sacrificios, non como agora, que non existe nada disto relacionado con el. Pois é o máis filántropo dos deuses, ao ser auxiliar dos homes e médico de enfermidades tales que, unha vez curadas, sería a maior felicidade para o xénero humano. Intentarei, pois, explicarvos o seu poder e vós seredes os mestres dos demais. Pero, primeiro, é preciso que coñezades a natureza humana e as modificacións que sufriu, xa que a nosa antiga natureza non era a mesma de agora, senón diferente. En primeiro lugar, tres eran os sexos das persoas, non dous, como agora, masculino e feminino, senón que había, ademais, un terceiro que participaba destes dous, cuxo nome sobrevive, aínda que el mesmo desapareceu. O andróxino, en efecto, era daquela unha cousa soa en canto a forma e nome, que participaba dun e doutro, do masculino e do feminino, pero que agora non é senón un nome que xace no esquecemento. En segundo lugar, a forma de cada persoa era redonda na súa totalidade, coas costas en forma de círculo. Tiña catro mans, mesmo número de pés que de mans e dous rostros perfectamente iguais sobre un pescozo circular. E sobre estes dous rostros, situados en direccións opostas, unha soa cabeza, e ademais catro orellas, dous órganos sexuais, e todo o demais como un pode imaxinarse segundo o dito. Camiñaba tamén recto como agora, en calquera das dúas direccións que quixese; pero cada vez que se lanzaba a correr velozmente, do mesmo xeito que agora os acróbatas dan tombos circulares facendo virar as pernas ata a posición vertical, movíase en círculo rapidamente apoiándose nos seus membros que entón eran oito. Eran tres os sexos e con estas características, porque o masculino era orixinariamente descendente do sol, o feminino, da terra e o que participaba de ambos, da lúa, pois tamén a lúa participa dun e doutro.

  • páx. 17, exerc. 2   RAMÓN CABANILLAS – O primeiro madrigal
Nun curruncho do Olimpo, certo día

que o Dios fillo de Venus e de Marte,

inda neno e sin xeito no seu arte,

no manexo do arco se impoñía,

botou man dunha frecha afiada e forte

e ó ceo a dirixeu tan por dereito,

         con tan cativa sorte,

que, ó caír, encravouse no peito.

         Amor, de amor ferido,

queixouse do dolor cun ai! sentido,

agre e doce, ridor e lastimeiro…

E foi este salaio de Cupido

            o madrigal primeiro!

  • páx. 35, exerc. 6  Canto III da ODISEA: Telémaco viaxa a Pilos para informarse sobre o seu pai

Levantárase Helios, abandonando o fermosísimo estanque do mar, cara ao broncíneo ceo para alumar os inmortais e os mortais caducos sobre a Terra doadora de vida, cando chegaron a Pilos, a ben construída cidadela de Neleo. Os pilios estaban sacrificando sobre a ribeira do mar touros totalmente negros en honor do de azulescura cabeleira, o que axita as terras. Había nove asentos e en cada un estaban sentados cincocentos homes e de cada un facían ofrenda de nove touros. Mentres estes degustaban as entrañas e queimaban as coxas en honor do deus, os de Ítaca entraban no porto; amainaron as velas da equilibrada nave, amarráronas, fondearon a nave e descenderon.

  • páx. 35, exerc. 7   Canto XII da ODISEA: Escila e Caribdis

No medio do escollo hai unha escura gruta volta cara ao Poñente, que chega ata o Erebo, por onde vós podedes facer pasar a cóncava nave, ilustre Odiseo. Nin un home vigoroso, disparando a súa frecha desde a cóncava nave, podería alcanzar a oca gruta. Alí habita Escila, que uvea que dá medo: a súa voz é en verdade tan aguda como a dun cachorro recentemente nado, e é un monstro maligno. Ninguén se alegraría de vela, nin un deus que lle dese cara. Doce son os seus pés, todos deformes, e seis os seus longos pescozos; en cada un hai unha espantosa cabeza e nela tres ringleiras de dentes apiñados e espesos, cheos de negra morte. Da metade para abaixo está agachada na oca gruta, pero ten as súas cabezas sobresaíndo fóra do terrible abismo, e alí pesca -explorándoo todo ao redor do escollo-, por se consegue apresar golfiños ou lobos mariños, ou ata algún monstro maior dos que cría a miles a xemidora Anfitrite. Nunca se prezan os mariñeiros de telo pasado de longo incólumes coa nave, pois arrebata con cada cabeza a un home da nave de escura proa e lévao.

Tamén verás, Odiseo, outro escollo máis chan -preto un doutro-. Farías ben en pasar por el como unha frecha. Neste hai unha gran figueira cuberta de follaxe e debaixo dela a divina Caribdis sorbe ruidosamente a negra auga. Tres veces durante o día a solta e outras tres volve a sorbela que dá medo. Oxalá non te atopes alí cando a está sorbendo, pois non che libraría da morte nin o que sacode a terra! Daquela achégache, máis ben, con rapidez ao escollo de Escila e fai pasar de longo a nave, porque mellor é botar en falta a seis compañeiros que non a todos xuntos.

Ler no seguinte enlace:

http://goo.gl/P8w9v

Ler o texto no seguinte enlace:

http://goo.gl/52L1k

7 Responses  
»  Substance:WordPress   »  Style:Ahren Ahimsa